به من گفت: بمان

به من گفت: بخند

به من گفت: بمیر

آمدم

ماندم

خندیدم

مردم

(ناظم حکمت)

در روزنه ی زمان تکرار

در بیغولی بی کسی و انجماد

راهی به من بجو

راهی بس تکرار نا شدنی

راهی بس یخ زده که رد پایه هیچ سگی جز من به آن نمانده

راهی که حتی تو را به من و رد را به او میرساند

رد به او     همان جایه پایه گرم تو بر راه یخ بسته ی من است

افسوس در این بادی همی در چرخشم که مجال ندارم  به لحظات نگاه کوتاهی بکنم

  افسوس من !   از بی اعتنایی نیست  افسوس من  از بی وقتی و بی نتیجه گیه من و لحظات است

بی دلیلی این جهان است که دلیل تراشیم برایم  سند نیست

هیچ نیست !

هیچ نیست که من از آن افسوس نخورم

چرا و چرا ها که در ادامه دادن ها ساخته میشود  هیچ نیست .

برایه هیچ  است.

.

.

افسوس               افسوس

کسی مرا به هیچ نمی نگراد

اگر هم برگرده دیگه اون نیست

بهتر دقت کن بیشتر به خودت نگاه کن

ببین چقدر ابلهانه داری دستو پا میزنی 

مثل من ولی اون نیست

اونی که من میخوام نیست یکی دیگست

من عاشقم عاشق با اون بودنم

ولی فقط بودن  همین و همین

ولی مسئله این نیست 

اون نیست

هیچ کس نیست

منم   من

من در انتظار تو هم

نگاه کن

ببین چقدر خسته ام

چرا من را نمیبینی؟

شاید!

به کجا میروی این را ه به جاییست که نا کجا می نامیدنش

کی ؟   هه

من   من   من میگویم

مردی  ازگذشته

زیبایه من به من نگاه کن در انتها یه راه به من خواهی رسید

به جنون به تعفن  به تنفر

به من به کسی که در انتهابه دیوانگی رسید

(کی بود که میگفت دیوانه  عاقله .  احمق! من حالم از خودم هم به هم میخوره گرسنمه چیزی نداری به من بدی موز میخوام با پوستش بخورم)

با قیچیه سیاهش                                                             یک کلاغ

بر زردیه برشتیه گندم زار                                                    با آن حضور قاطع بی تخفیف

باخش خش مضاعف                                                         وقتی صلوهّ ظهر

از آسمان کاغذی مات                                                        با رنگ سوگوار مصرش 

قوسی برید کج                                                                 بر زردی برشته ی گندم زار بال می کشد

و رو به کوه نزدیک                                                              تا از فراز  چند سپیدار بگذرد

با غارغار خشک گلویش                                                     با آن خروش و خشم

چیزی گفت                                                                      چه دارد که بگوید 

که کوه ها بی حوصله در زل آفتاب                                         با کوه های پیر

تا دیرگاهی آن را با حیرت در در کله های سنگی شان              کاین عابدان خسته خوابالود

تکرار میکردند.                                                                   در نیمروز تابستانی

                                                                                     تا دیر گاهی آن را با هم

                                                       (تکرار میکنند؟)

الف بامداد  ( احمد شاملو)

در بازی شطرنج  شاهی است که از آغاز بازی را باخته است . وی ازآن ابتدا می داند که مرتکب حرکاتی بلند بی معنا میشود.او میداند که هرگز با تردستی کار ی ازپیش نخواهد برد. حالا در آخر بازی او صرفا مثل یک بازیگر بد چند حرکت بی معنا میکند . یک بازیگر خوب مدتها پیش تسلیم میشود .او فقط تلاش دارد که پایانی گریز ناپذیر را به تعویق اندازد .هریک از حرکاتش یکی از آخرین حرکات بی معناست که فرجام کار را به تاخیر میا فکند. او بازیگری بد است .

( هنر مند شکست خورده است)

هدیه ای از (ساموئل بکت)

..............................................................................................................................................

مطلب اخر براي شما

من ديگه براي مردم نمي نويسم

چون خواب مردم سنگين تر از اين حرفهاست

بريد. مالخودتون باشه اين زندگي كثافت

خسته ام از همه خسته از دنيا  خسته از تو اون ما همه  حتي خدا

......................................................................................................................................................................................................................................

......................................................................................................................................................................................................................................

......................................................................................................................................................................................................................................

اين يعني حرفهاي نگفتم

رخسات زيستن را دست بسته دهان بسته گزشتم

دست و دهان بسته گزشتيم

اکنون وقت رفتن به دور دور تر است

ارامشی به من ببخش از انکه به من ندادی

گاهی شرایط بی درمان به نظر می رسد

ان فرشته که در کنار توست را فراموش نکن

برای خراب کردن همیشه وقت هست

این اباد کردنه که وقت کم میاره

یک دیگر را می ازاریم بدونه این که بدانیم

شاید بهتر است دست در دست هم دهیم تا امید

اگر رویاهایت شکست و از بین رفت

بی باک نباش

ان رویایی که ساده می شکند

ساده هم ساخته می شود

خراب کردن دیوار کهنه بهتر از گزاشتن ان است

وقتی دو نیمه هم دیگر را می سازند

که کمبود های هم دیگر را کامل کنند

نه که عین هم باشند

روز تولد وحید